Jóhönnu Sigurðardóttur forstætisráðherra finnst ekkert athugavert við að hún reyni að hrekja seðlabankastjórana burt með hótunum. Hún var búin að lofa mótmælendunum því að reka þá úr embættum sínum, en sjálfsagt hefur Ögmundur Jónasson formaður BSRB minnt hana á réttindi og skyldur opinberra starfsmanna, þannig að hún bað þá um að reka sig sjálfa. Með þessu móti hefur forsætisráðherrann sjálfstæði seðlabanka að engu.

Nokkrar umræður voru um Seðlabankann á Alþingi á árunum 1999-2001. Davíð Oddsson var forsætisráðherra og undir hans stjórn var bankinn færður frá Viðskiptaráðuneyti til Forsætisráðuneytis, sem góð sátt var um á þingi. Víðtæk sátt var einnig um ný lög um Seðlabankann árið 2001, sem bankinn starfar nú eftir. Enginn greiddi atkvæði gegn þeim lögum. Meðal þess sem breyttist var ráðningatími seðlabankastjóra. Nefnd undir forystu Ólafs Davíðssonar, sem Steingrímur J. Sigfússon átti einnig sæti í, lagði til að seðlabankastjórar yrðu skipaðir til 7 ára, enda er það talið auka sjálfstæði seðlabanka almennt, að bankastjórarnir séu skipaðir til langs tíma. Áður gátu ráðherrar skipað seðlabankastjóra til jafnvel eins árs í senn, sem veitti þeim ekki mikið sjálfstæði.

Jóhanna Sigurðardóttir var hrifin af nýju lögunum og lengri ráðningatíma, og gagnrýndi harðlega gamla fyrirkomulagið á heimasíðu sinni: „Þetta getur varla þýtt annað á mæltu máli en að ef bankastjórinn fer ekki í einu og öllu að því sem forsætisráðherra segir þá eigi hann það á hættu að vera látin fjúka. Eðlilegri stjórnsýsluhættir væri að bankaráði réði sjálft einn bankastjóra sem ábyrgð bæri gagnvart bankaráði, sem gæti þá látið hann fara ef hann væri ekki starfinu vaxin, frekar en að hann sé háður duttlungum og geðþóttaákvörðun ráðherra á hverjum tíma.“ (leturbreytingar GMB).

Þetta er auðvitað alveg laukrétt hjá Jóhönnu. Það er algerlega óþolandi að búa við kerfi þar sem embættismenn eigi það á hættu að vera látnir fjúka, ef þeir eru ekki í náðinni hjá forsætisráðherra. Duttlungar hans og geðþóttaákvarðanir mega ekki ráða ferðinni.